تولید سلولهای چربی کارآمد از سلولهای بنیادی مزانشیمی با یک کوکتل جدید ادیپوژنیک
اکتبر 2015- اختلال در عملکرد ادیپوسیت ها (سلولهای چربی) بطور مستقیم با اختلالات متابولیکی نظیر چاقی، دیابت نوع 2 و سندرم متابولیک مرتبط است.
آدیپوژنز (چربی زایی) فرآیندی پیچیده است که بطور گسترده در مدلهای مختلف سلولی مورد مطالعه قرارگرفته است. سهم اصلی را در این زمینه مسیرهای پیام رسانی بعهده دارند که مرحله ی تمایز پری ادیپوسیتها را به ادیپوسیت بالغ تنظیم می کنند.
سلولهای حاصل از این فرآیند معمولاً دارای ساختاری کروی شکل بوده و درسیتوپلاسم آنها قطرات چربی ذخیره می شود. اگر چه عملکرد و بلوغ سلولهای چربی متمایز شده به ندرت بررسی شده است، اما این پارامترها به عنوان وقایع سلولی تعیین کننده ی مرحله ی نهایی آدیپوژنر درنظر گرفته می شود. در این زمینه و با توجه به نقش اصلی بافت چربی در هموستازی انرژی، ارزیابی عملکرد ادیپوسیتهای تمایز یافته یک پارامتر مهم برای مطالعه ی ادیپوژنز است.
در این تحقیق که گزارش آن در شماره ی ماه سپتامبر مجله ی Experimental Biology and Medicineمنتشر شد، دکتر Contadorوهمکارانش از مرکز احیاء پزشکی دانشگاه del Desarrolloنشان دادند که قرار دادن سلولهای استرومال مزانشیمی در معرض یک محرک ساده ی ادیپوژنز که حاوی dexamethasone (D&R)و rosiglitazoneمی باشد، سبب القاء تمایز این سلولها به سلولهای چربی کارآمدی می گردد.
آنها مشاهده کردند که درصد قابل توجهی از این سلولها به سلولهای adipogenic lineageتمایز می یابد که مشخصه ی آنها نه تنها وجود قطرات چربی است بلکه با از دست دادن توانایی تکثیر، ژنهایی را بیان می کنند که مشخصه ی ادیپوسیت های بالغ است این سلولها به انسولین حساس می باشند و به سنتز و ترشح ادیپوکیناز می پردازند.
دکتر کنتادور می گوید: این نتایج بوضوح نشان داد استفاده از این کوکتل محرک (D&R)ابزاری مفید برای تولید ادیپوسیتهای بالغ کارآمد در شرایط آزمایشگاهی است. این شواهد بخصوص مرتبط با استفاده ی گسترده از کوکتل استاندارد ادیپوژنیکی است که فرآیند های ادیپوژنیک را در سلولهای MSCsالقاء کرده و سلولهای چربی نابالغ و ناکارآمدی را تولید می کند.
با استفاده از کوکتل "دگزامتازون و رزیگلیتازون" دکتر کنتادور و همکارانش توانستند ادیپوژنز را در سلولهای استرومایی مزانشیمی القاء کرده و سلولهای ادیپوسیت کار آمد و بالغی را تولید کنند. این محرک ادیپوژنیک می تواند در آینده برای آنالیز مسیرهای بیولوژیک و درمانهایی که اساس آنها سلولهای بنیادی است، بکار گرفته شود.